spontâ
(hist. spuntâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 261.
v. a. spuntare || sopravvanzare (di sottana od altro) || —la, spuntarla, ottenere ciò che si desidera.
Neighbouring lemmas: spoioso; spummâ; spummin; sponciâ; sponcion; spontâ; spunzia; sponziâ; spunzieua; spuo; spurgâ.