intrâ
LIGU.RE

spontâ

(stòr. spuntâ)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 261.

v. a. spuntare || sopravvanzare (di sottana od altro) || —la, spuntarla, ottenere ciò che si desidera.

Voxe vexiñe: spoioso; spummâ; spummin; sponciâ; sponcion; spontâ; spunzia; sponziâ; spunzieua; spuo; spurgâ.