intrâ
LIGU.RE

stranio

(stòr. stránnio)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 265.

agg. strano || me pâ de —, mi sembra molto strano o incredibile.

Voxe vexiñe: stramuo; stramuou; strangoâ; strangoatua; strangoggion; stranio; stranscio; stranuâ; stranuo; straordinäio; strapagâ.