intrâ
LIGU.RE

stranuo

(stòr. stranûo)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 266.

s. m. starnuto, sternuto || a l’é ciù vegia che l’invençion do —, è cosa vecchia quanto il primo topo.

Voxe vexiñe: strangoatua; strangoggion; stranio; stranscio; stranuâ; stranuo; straordinäio; strapagâ; straparlâ; strapassâ; strapasso.