disturbatô
(stòr. distûrbatô)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 105.
s m. disturbatore.
Voxe vexiñe: distribuçion; distrue; distruttô; distruçion; disturbâ; disturbatô; disturbo; disubbidî; dita; dito; dittatô.