desturbâ
(stòr. destûrbâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 102.
v. a. disturbare, incomodare.
Voxe vexiñe: destinâ; destinaçion; destituî; destituçion; destrigâ; desturbâ; desturbatô; desturbo; desumme; desunî; desunion.