desturbatô
(stòr. destûrbatô)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 102.
s. m. disturbatore.
Voxe vexiñe: destinaçion; destituî; destituçion; destrigâ; desturbâ; desturbatô; desturbo; desumme; desunî; desunion; desvalixâ.