desturbâ
(stor. destûrbâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 102.
v. a. disturbare, incomodare.
Voci vicine: destinâ; destinaçion; destituî; destituçion; destrigâ; desturbâ; desturbatô; desturbo; desumme; desunî; desunion.