disturbatô
(stòr. distûrbatô)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 322.
- V. Desturbatô.
Voxe vexiñe: distrue; distruttô; distruto; distruçion; disturbâ; disturbatô; disturbo; disubbidî; dita; dito; dittamo.