desturbatô
(stòr. destûrbatô)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 310.
- s. m. Disturbatore, Sturbatore: Che disturba.
Voxe vexiñe: de stranio; destrascio; destrigâ; destrue; desturbâ; desturbatô; desturbo; desumme; desunî; desunion; desurpâ.