stranuâ
(stor. stranûâ)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 754.
- v. n. Stranutare, Starnutare, Starnutire: Mandar fuori lo starnuto.
Voci vicine: strangoachen; strangoatua; strangoggioin; strangoggion (mangiâ de); stranio; stranuâ; stranuo; straordinäio; strapagâ; straparlâ; strapassâ.