home
LIGU.RE

stranuâ

(hist. stranûâ)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 754.

  • v. n. Stranutare, Starnutare, Starnutire: Mandar fuori lo starnuto.

Neighbouring lemmas: strangoachen; strangoatua; strangoggioin; strangoggion (mangiâ de); stranio; stranuâ; stranuo; straordinäio; strapagâ; straparlâ; strapassâ.