strangoggion (mangiâ de)
(stor. strangōggiōn (mangiâ de))G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 754.
- V. De strangoggion.
Voci vicine: stramuou; strangoâ; strangoachen; strangoatua; strangoggioin; strangoggion (mangiâ de); stranio; stranuâ; stranuo; straordinäio; strapagâ.