intrâ
LIGU.RE

strangoggioin

(stòr. strangugiuin)

G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 477.

  • Stranguglioni; sono enfiagioni ed aposteme delle glandule della gola, malattia de’ cavalli.

Voxe vexiñe: stramuâ; stramuâ o vin; stramuo; strangoachen; strangoatua; strangoggioin; strangogion; strangoou; stranscio; stranuâ; stranuo.