strangoatua
(stòr. stranguatüa)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 477.
- Imbrogliatura, l’atto d’imbrogliare, e l’effetto; marin.
Voxe vexiñe: stramesuou; stramuâ; stramuâ o vin; stramuo; strangoachen; strangoatua; strangoggioin; strangogion; strangoou; stranscio; stranuâ.