sconquasciâ
(stòr. scunquasciâ)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 436.
- Conquassare, sconquassare; far sì che una parte si urti e sbatta coll’altra e si fracassi. Fracassare, spezzare.
Voxe vexiñe: scoiggion; scollou; scombrioso; scondigioin; scondilô (zugâ à); sconquasciâ; sconquasciou; sconsî; scontro; scoou; scopasson.