rumô
(stòr. rümû)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 397.
- Romore. Rumô d’ægua, scroscio, il romor che fa l’acqua o altro liquore quando bolle, o la pioggia, quando cade rovinosamente; altrimenti croscio.
Voxe vexiñe: rumegâ; rumenta; rumentâ; rumentæa; rominâ; rumô; rumô di oegge; rompî; roncâ; rondanin; rondaniña.