brüniòu
Vivagna: G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 68.
- Brunitoio, strumento col quale si bruniscono i lavori, fatto d’acciaio, o di denti d’animali, o d’altre materie dure.
Voxe vexiñe: brügu; brümezzu; brümma; bruncu; brünìa; brüniòu; brunza; brunzin; brüsca; brüstia; brustulî.