reuitâ
(stòr. reûtâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 225.
v. n. ruttare.
Voxe vexiñe: reue (eutto —); reuima; reuimatismo; reuo; reusa; reuitâ; reuito; revedde; revegnî; reveise (à —); revendaieua.