reuitâ
(stor. reûtâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 225.
v. n. ruttare.
Voci vicine: reue (eutto —); reuima; reuimatismo; reuo; reusa; reuitâ; reuito; revedde; revegnî; reveise (à —); revendaieua.