rantegâ
G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 218.
v. n. avere il raschio alla gola || (fig.) brontolare.
Voxe vexiñe: rangognâ; rangogno; rangognon; rangotan; rantega; rantegâ; rantegoso (vegio —); ranversé; raoxia; raoso; rapî.