erboattua
(stòr. èrboattûa)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 110.
s. f. alberatura (di nave).
Voxe vexiñe: erba; erbaggi; erbegge; erbetta; erbo; erboattua; erboetto; erco; erede; ereditâ; ereditæ.