intrâ
LIGU.RE

usua

(stòr. ûsûa)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 815.

  • s. f. Usura: Interesse illecito ed illegale ingiustamente tratto da capitali dati a prestito.
  • À usua V. questa locuz. alla sua sede alfab.

Voxe vexiñe: usofruto; usufruttuäio; usou; uspiâ; uspiæto; usua; usuräio; usurpâ; usurpatô; usurpaçion; utenscili.