stranuâ
(stor. stranûâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 266.
v. n. starnutare.
Voci vicine: strangoâ; strangoatua; strangoggion; stranio; stranscio; stranuâ; stranuo; straordinäio; strapagâ; straparlâ; strapassâ.