rencio
(hist. renciu)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 386.
- Stecchito, impettito, diritto colla persona; voce del contado.
Neighbouring lemmas: remuin; remondâ; remorcâ; remòrco; ren; rencio; renegaddo; rente; renoncolo; renovâ, renuâ; reparpâ.