ödô
(hist. odô)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 186.
s. m. odore || bon —, odore gradevole || — de bruxou, odore di bruciaticcio.
Neighbouring lemmas: oco; oculista; ödaçia; odiâ; odiositæ; ödô; ödoâ; odorin; oegê; oegia; oëgiña.