urtâ
(hist. ûrtâ)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 814.
- v. n. Urtare: Contraddire, Venir in controversia, Opporsi: No veuggio urtâ con nisciun; Non voglio urtare con alcuno.
Neighbouring lemmas: urbanitæ; urgensa; urlâ; urlo; urna; urtâ; urtimâ; urtimamente; urtimo; usâ; usansa.