paròu
G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 324.
- Parone, strumento a due tagli e due manichi per digrossar l’ossa e le corna da fare i pettini.
Voxe vexiñe: parli; parma du gran; parmæa; parmé; parmüssu; paròu; parpagieua; parpagiuin; parpagiùn; parpellâ; parpellâ da sciamma du lümme.