intrâ
LIGU.RE

mattinê

(stòr. mattinè)

G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 278.

  • Sollecito, buon levatore, che in alcuni luoghi d’Italia dicono mattinero, chi si leva di buon mattino.

Voxe vexiñe: mastrusso; mastugâ; mattafoin; mattausso; matelòtte; mattinê; mattonella; moula; maugio; mouma; mouto.