braghê
(stòr. braghè)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 62.
- Bracone, in modo basso dicesi d’uomo poltrone e dappoco. Brachiere, fasciatura propria a contenere l’ernie inguinarie e crurali.
Voxe vexiñe: bòtto; bòtto (à); braga; braghe; braghe de cucco; braghê; braghettâ; brancâ; branche; brandâ; brasca.