bogâ
(stòr. bugâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 56.
s. f. bucciata || fâse mette à bughæ, farsi tirar dietro le arancie fracide.
Voxe vexiñe: buffo; buffola; buffon; buffonata; boga; bogâ; bugâ; bugaixe; bugatta; bugattâ; bugatteuia.