home
LIGU.RE

bogâ

(stor. bugâ)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 56.

s. f. bucciata || fâse mette à bughæ, farsi tirar dietro le arancie fracide.

Voci vicine: buffo; buffola; buffon; buffonata; boga; bogâ; bugâ; bugaixe; bugatta; bugattâ; bugatteuia.