intrâ
LIGU.RE

bocciou

(stòr. bocciôu)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 49.

s. m. trucciatore (giuocatore di bocce che ha molta abilità nel trucciar le pallottole).

Voxe vexiñe: bocciâ; bocciatua; boccin; boccion; boccionâ; bocciou; bòccola; boccon; bocconâ; bocconetto; boccuo.