intrâ
LIGU.RE

ancoa

(stòr. àncoa)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 17.

s. f. áncora || çeppo, patte de l’—, ceppo, patte dell’áncora || — de speransa, áncora di rispetto || — imbroggiâ, áncora impegnata || l’— a l’agguanta, a rastella o fondo, l’áncora agguanta, ara il fondo || sarpâ l’—, salpare l’áncora.

Voxe vexiñe: ancheu; anchin (teia de —); anchizze; ancio; ancioa; ancoa; ancoâ; ancoassæ; ancon; ancuöto; andâ.