intrâ
LIGU.RE

stramortî

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone, 1876, p. 754.

  • v. n. Tramortire, Stramortire, Ammortire: Venir meno, Smarrire gli spiriti. Usasi anche in senso attivo: O gh’à dæto un pugno ch’o l’à stramortio; Gli diede un pugno che lo ha stramortito.

Voxe vexiñe: strambottâ; strambòtto; stramesci (parlâ à); stramesuou; stramme; stramortî; stramuâ; stramuo; stramuou; strangoâ; strangoachen.