instruttòria
(stòr. instrûttoria)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 448.
- s. f. T. leg. e di sempl. uso. L’istruzione del giudice instruttore intorno a qualche processo unitamente agli atti e scritture dipendenti.
Voxe vexiñe: instrumentâ; instrumentaçion; instrumentou; instruttivo; instruttô; instruttòria; insubordinaçion; insubordinou; insugâ; insultâ; insulto.