intrâ
LIGU.RE

forchin

(stòr. fōrchin)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 382.

  • s. m. Fòrcolo: Strum. villereccio, e sembra dimin. di Forca V. Forcafæra.

Voxe vexiñe: forcâ; forcafæra; forçella; forçelliña; forchetta; forchin; forçinâ; forçiña; forçinon; forfoa; forghista.