costumâ
(stòr. costûmâ)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 273.
- v. n. Costumare: Avere in o per costume, Usare, Esser consueto a fare.
- Costumâse n. p. Costumarsi, Usarsi, Solere, Essere solito o consueto a farsi.
Voxe vexiñe: costruto; costruttô; costruttua; costruçion; costua; costumâ; costumme; cotellâ; cotellaia; cotellassi; cotellassin.