brunitô
(stòr. brûnitô)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 152.
- s. m. Brunitore: Colui che brunisce.
Voxe vexiñe: brun; brunella; brunî; brunia; bruniou; brunitô; brunitua; brunna; bruscelle; bruschî; brusco.