intrâ
LIGU.RE

à fin

(stòr. a fin)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 24.

  • m. avv. A fine, Affine, Con fine, Con animo, Con intenzione.
  • — de ben; A fin di bene, Per bene, A buon fine, Ad onesta fine, Con onesta intenzione.
  • Vegnî à fin; Aver fine, Finire, Mancare, Cessare, Consumarsi: Tutto ven a fin; Ogni cosa ha fine.

Voxe vexiñe: affummâ; affuou; affuso; affusto; à fî; à fin; a-a fin; à fiorammi; à fondo; à fòrsa; a-a franseise.