parou
(stor. paròu)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 324.
- Parone, strumento a due tagli e due manichi per digrossar l’ossa e le corna da fare i pettini.
Voci vicine: parli; parma do gran; parmæa; parmê; parmusso; parou; parpagieua; parpagioin; parpaggion; parpellâ; parpellâ da sciamma do lumme.