home
LIGU.RE

butiro

(stor. bûtiro)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 57.

s. m burro o butirro || — co-o fortô, burro fortigno, di sapor forte || — co-o rançio, burro stantio o rancido || pan de —, panetto, forma di burro || (pop.) pomata da capelli || fâse o —, untar molto i capelli e far quindi la scriminatura.

Voci vicine: busciolòtto; busco; buscou; busilli; busto; butiro; butiroso; butta; buttâ; butega; butegâ.