canâ do teito
(hist. canà du teitu)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, pp. 89–90.
- Doccia, canaletto di terra cotta, di legno o d’altra materia, per lo quale si fa correre unitamente l’acqua piovana, usasi per lo più a metter sotto le gronde de’ tetti per ricever l’acqua, e tramandarla per una sola caduta.
Neighbouring lemmas: can do scceuppo; canâ; canâ de ciongio; canâ do respio; canâ do rizo; canâ do teito; canadà; canaen; canäio; cancaeto; cancaxeu.