ventua
(hist. ventûa)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 287.
s. f. ventura, sorte, fortuna || o sciô —, (pop.) il vento.
Neighbouring lemmas: ventoservin; ventositæ; ventraggi; ventrea; ventresca; ventua; ventusso; veo; verde; verderammo; verdexin.