bonanfan
G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 50.
s. m. (F.) buon compagno, amicone, uomo di buon naturale.
Neighbouring lemmas: bombonea; böme; bon; bona (mette in —); bonægia; bonanfan; bonarietæ; bonassa; bonboccon; bonellan; bonetto.