desciancou
(stòr. desciancòu)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 152.
- Sciancato, che ha rotto o guasta l’anca. Zoppo.
Voxe vexiñe: descäsinâ; descäso; descazze; descheito; deschinâ; desciancou; descidiâ; de sciù; descollâ; descollou; descobbiâ.