bruttô
(stòr. brüttù)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 69.
- Sudicione. Sudiciume, sucidume. Donna o uomo di mala vita. Bruttoî, al plurale per lo più vale pidocchi, che i toscani chiamano fastidii.
Voxe vexiñe: brusca; brustia; brustolî; brustolin; brottî; bruttô; bruxâ; bruxa boschi; bruxeua; bruxou; bruxô.