intrâ
LIGU.RE

bardöia

(stòr. bardoja)

G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 48.

  • Baldoria, fiamma appresa in materia secca e rara onde presto s’apprende, e tosto finisce. Festeggiamento, allegria.

Voxe vexiñe: barcon; bardacchin; bardasciata; bardelliña; bardena; bardöia; bardo, grixon; bardo; bardussâ; barilâ; barilòtto.