intrâ
LIGU.RE

testa

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, pp. 274–275.

s. f. testa || — bislacca, capo ameno, capo scarico || — cada, testa focosa, uomo impetuoso || — d’aggio, capo d’aglio || — d’aguo, capocchia || — de legno, prestanome || — de pippa, capo ostinato; sbadato || — de ravva, testone, balordo, zuccone || — esaltâ, testa ardente o riscaldata || — fissa, cocciuto, testardo || — matta, cervello balzano, capo sventato, persona stramba, bizzarra || — in cascetta, soppressata || — peâ, testa calva || — veua, caposcarico || arvîse a —, rompersi o spaccarsi il capo || avei a — a caccia, essere distratto o fuor di cervello || fâ de sò —, far a modo suo || giamento de —, capogiro || invexendâ a —, turbare la mente || levâ a — a-e ancioe, a-e sardeñe, scapare le acciughe, le sardelle || levâ a — da pòsto, far perdere il senno || no aveighe —, non averne punto voglia (di scherzare, burlare ecc.) || çercio a-a —, capaccina || mâ de —, mal di capo, emicrania.

Voxe vexiñe: tesoiâ; tesoie; tesoietta; tesorê; tesöo; testa; testâ; testadöu; testæn; testaneigra; testardaggine.