intrâ
LIGU.RE

sunnâ

(stòr. sûnnâ)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, pp. 268–269.

v. n. suonare || — de l’arpa, lavorar di mano, rubare || — e pöse, sonar a morto || — e tenebre, far la scampanata (ai vedovi che passano a seconde nozze) || —le à un, dargli busse || —ghe i dinæ, involare i soldi a uno.

Voxe vexiñe: sumergibile; sunaggea; sunaggiâ; sunaggin; sunaggio; sunnâ; sunnata; sunnou; suo; supeiô; supeiôa.